Casa Vallmanya (Cal Macià)
(Alcarràs - Segrià)


Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià) (Foto: Albert Esteves, 2026)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià) (Foto: Albert Esteves, 2026)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià) (Foto: Albert Esteves, 2026)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià) (Foto: Albert Esteves, 2026)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià) (Foto: Albert Esteves, 2026)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià) (Foto: Albert Esteves, 2026)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià) (Foto: Albert Esteves, 2026)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià) (Foto: Albert Esteves, 2026)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià)

Alcarràs - Casa Vallmanya (Cal Macià) (Foto: Albert Esteves, 2026)



TipusEdifici residencial
Situació Vallmanya
ProteccióBé cultural d'interès nacional (BCIN)
Antiga residència cartoixana del segle XVII, centre d'una extensa finca, dedicada en la seva major part a pastures. A inicis del segle XIX va ser adquirida per un navilier asturià, Eugenio de Mier, del qual va passar a la seva filla Josefa, casada amb l'arquitecte lleidatà Agapit Lamarca i Quintana. Va ser ell qui va transformar la finca en un immens vedat de caça i va reconvertir l'antiga casa cartoixana en un gran edifici de tres plantes, tal com el podem veure ara.

A la seva mort, el 1897, la finca va ser heretada per la seva filla Eugènia Lamarca i de Mier, que el 1888 es va casar amb el que seria president de la Generalitat, Francesc Macià. La casa va esdevenir la residència d'estiueig familiar. Va ser saquejada durant la dictadura de Primo de Rivera i, durant la Guerra Civil, va ser quarter general franquista i centre d'internament de refugiats republicans. Acabada la guerra, la finca va ser expropiada i trossejada.

L'any 2026 la casa estava abandonada, malgrat haver estat declarada Bé Cultural d'Interès Nacional (BCIN). Hi ha un acord entre la Generalitat i la Diputació de Lleida per a la seva compra i rehabilitació, destinada a convertir-la en un espai de memòria.

Mapa general
No està autoritzada la reproducció d’imatges o continguts sense el consentiment exprés de la Fundació per a la Difusió del Patrimoni Monumental Català